به آهستگی...

گمگشته از خویشم و آینه برابرم

این ولوله همیشه همین بوده در برم

 این حیرت از شب چشمان بسته ام

وآن من که گمشده امشب ،همین منم ؟!

 غرق تلاطم دریای بی سکون

در جستجوی یک نمِ بارانِ جان ،تنم

 در انتظار چهچه دلسوز یک قفس

دور و دریغ حنجره ها را نمیدَرم

 بی نام و بی نشان شده امشب ضمیر من

ننگ آید آسمان که نشان گیرد اخترم

 پندار زیبایی محض و ترنمش

تکرار من شده که من این پرده میدَرم...

معاشران گره از زلف یار باز کنید

شبی خوشست بدین قصه اش دراز کنید

...

حرفی نیست

و نه حتی تلاشی

فقط خسته ام

و ترجیح میدهم

به جای تسبیح کردن کلمات بیهوده و مبهم

سکوت ببافم

و روی این تن سردم را بپوشانم

شاید لرزش چانه ام را نبینید

وقتی بی اراده ذکر میگیرم:

آدمی در عالم خاکی نمی آید به دست

عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی

چه ساده ام امشب

مثل یک آسمان بی ستاره

وحتی ماه

...